Ben Yunus Narmanlı.
Erzurum’un Tortum ilçesine bağlı, eski adıyla Kisha, sonraları Uncular ve şimdi Şenyurt olarak anılan beşyüz hanelik büyük bir köyde dünyaya geldim. Köyümüz bir vadinin içine kuruluydu. Her sabah uyandığımda karşıda uzanan ormanı ve üstünde sonsuz gibi duran gökyüzünü görürdüm. Çocuk aklımla dünya, sadece bu vadiden ve onun etrafındaki tepelerden ibaretti. Hayat dediğimiz şey, sadece bu küçük alana sığıyordu bana göre.
Bir gün annem, koyunları otlatmam için beni ormana gönderdi. İçlerinde “Lalak” adını verdiğimiz, annemin gözbebeği bir koyun da vardı. O gün, o merak ettiğim ormana ilk kez yalnız başıma girdim. Ormanın derinliklerine yürüdüm ve bir zaman sonra, yeşilliklerin ortasında çorak bir tepenin üstünde yalnız başına duran o çam ağacına ulaştım. O ağacın oraya neden tek başına dikildiğini hep merak ederdim. Çıktım o tepeye. Gözlerimin önünde sıralı dağlar ve başka köyler belirdi. Dünya birden büyüdü. Meğer bizim köy o dünyanın sadece küçük bir parçasıymış…
İşte o an, içimde bir kıvılcım yandı. Acaba ben bu uzak yerleri görebilirmiyim?diye sordum kendime. Zamanla büyüdüm, hayallerim de benimle büyüdü. Dünyayı görmek,farklı kıtalarda olmak başka coğrafyalarda olmak istedim. Bir sokakta, bir dağın yamacında, bir trende ya da bir otobüste… Fark etmezdi. Yeter ki yolda olayım.
Ama kimse bana yaşamın nasıl yaşanacağını öğretmedi.
Herkes yalnızca nasıl çalışmam gerektiğini, nasıl para kazanacağımı anlattı.
Ama kimse şu soruları sormadı: Nasıl yaşarım? Neden yaşarım? Neyin peşinden gitmeliyim?
Oysa bazı toplumlar için keşfetmek, yola çıkmak, yeni coğrafyalarla tanışmak yalnızca bir özgürlük değil, aynı zamanda bir zorunluluktur. Bu toplumlar, insanın kendi iç sesini dinlemesini bekler.
Ne yazık ki bizim toplumumuz bu arayışı çoğu zaman yanlış anlar.
Gezmeyi, uzaklara gitmeyi bir kaçış sanır.
Oysa bana göre yolculuk bir varış değil, bir oluş hâlidir.
Çünkü insan, yolda hem dünyayı tanır hem de kendi içindeki haritayı yeniden çizer.
Belki de gerçek ev, hiç durmadan yürüdüğümüz o içsel yolculuktur.